For nokre veker sidan nevnte eg boka Noget sort (dansk tittel) av Jaques Roubaud. No har eg skaffa meg den norske omsetjinga Noe svart (som kom i år), og er i gong med å lese. Eg kjøper sjeldan bøker eg allerede har lese, men denne er verd å eige, og så ville eg lese ho på norsk. 

No som eg er i gong med lesinga innbillar eg meg at eg kjem nærare teksten på norsk enn på vårt nabospråk. Det flyt liksom betre, og denne prosaaktige poesien kan godt ha litt flyt i seg. Det er ikkje det at eg har problem med å forstå dansk, men det er akkurat så framand at det oppstår eit slags slør mellom meg og teksten – noko som krever litt ekstra konsentrasjon, og eg trur poesi er ekstra sårbart for slikt. 

Det blir litt det same som når eg les sonettene til Shakespeare på engelsk. Her er dessutan språket mykje meir omkalfatra enn det gjerne er i skodespela, truleg på grunn av den strengare forma og det forelda språket, så meininga kan sitte litt langt inne sjølv om ordforrådet er relativt tilgjengeleg, i alle fall etter mitt inntrykk. Eg har lese nokre av dei på norsk, og det kjennest liksom litt meir umiddelbart. Sjølv dei som er flytande i framandspråk må bruke større deler av hjernen og konsentrere seg meir enn når dei brukar morsmålet (kanskje med unntak av dei som er bilinguale). 

Roubaud er også representert i Audiatur sin antologi over ny fransk poesi, som vart lansert i samband med poesifestivalen Audiatur Waste Land i år. Foreløpig har eg berre lese litt av den, men det er eit interessant forord om den nye franske poesien og forholdet til den tradisjonelle, eller gamle, franske poesien. Eg kjem truleg tilbake til denne antologien når eg har lese meir av han. Bortsett frå Roubaud har eg heller ikkje att noko befatning med desse poetane, men førsteinntrykket og forordet fortel meg at det konseptuelle står sterkt. Ein slik antologi trur eg er eit bra utgongspunkt for utforsking her. Det fins forresten ein DIktafon-episode der dei snakkar om og les frå denne antologien. 

Eg kan ikkje hugse å ha hørt nokon sei noko positivt om diktanalyse i grunnskulen. Sjølv kan eg ikkje hugse at vi gjorde særleg mykje analyse (det gjorde vi heilt sikkert), men nokre av dikta har i alle fall festa seg. 

Eit av dei er «Likfunn» av Jakob Sande. Ein av grunnen til at eg hugsar det spesielt må ha vore det første sjokket over kor grotesk det var (diktet er ei detaljert skildring av eit svært makabert likfunn). Eg var ikkje vant til at dikt var så direkte, og nærast fråtsande i sin omgong med temaet. 

Og augo hans Ole Johan,
var berre ei slimut glye
som nedover kinnet rann,
so sleip som ei slimut spye.

Samtidig var det ikkje mord med blod og gørr som i ein slasherfilm, men dei prosessane som bryt ned menneskekroppen etter døden som var det forstyrrande ved dette diktet (eg hadde tidlegare erfart å få sjå eit lik sjølv, men då preparert, og ikkje i det heile tatt slik som i denne skildringa). 

Under det heile ligg det ein svart humor som også avsluttar diktet på ei lettare tone. Kombinasjonen av det realistisk groteske og det humoristiske gjorde dette diktet til ei skjellsetjande leseoppleving for meg. 

(Litt forsinka i dag grunna ein AM/PM-feil i autopost-tida.)

Eit prosjekt som ser ut til å ta lang tid er mi lesing av Shakespeare sine sonetter på engelsk. Folk hadde kanskje betre tid til å ta slike tekstar inn over seg i hans samtid, eg veit ikkje, men for meg må dei lesast svært langsamt, og fleire gonger. Språket har dessutan også ein motstand som eg trur dels kjem av kulturelle skilnader mellom då og no, samt at det alltid er meir krevande å lese poesi på andre språk enn eins morsmål.

Det fins bøker ein kan lese om igjen gjennom eit heilt liv utan at dei blir oppbrukte, og eg trur Shakespeare sine sonetter er ein sterk kandidat til å vera ei slik bok. Den kunne vore ei fint innbunden bok som ein tar fram og les høgt frå når det er noko høgtideleg som foregår. Den er sikkert det mange stader.

Ofte kjennest det som om vi har for mange bøker til at ein verkeleg kan sette pris på og fordjupe seg i berre ei bok. Eg les nesten alltid fleire enn ei bok samtidig. Med sonettene, som det sikkert snart er eit år sidan eg begynte på, så seier det seg sjølv at det blir slik. Eg kunne fint ha lese heile greia på same dag – det er ikkje så mykje tekst – men eg veit ikkje om det hadde vore noko poeng i det.

Når ein les ei bok, så har ein gjerne hovudet fullt av innhaldet i den boka – slik er det gjerne med romanar eller andre lange prosatekstar – og då blir det fort vanskeleg å komme inn i lesinga dersom ein legg boka vekk nokre veker og les noko anna i mellomtida. Det er mange bøker eg aldri las ferdig på grunn av det, men no har eg også låg terskel for å legge vekk bøker før eg har fullført dei. Det kan vel vera både ein god og ein dårleg ting.

Sonettene står for seg sjølv, så eg kan lese ei kvar månad om eg vil. Sånn sett stiller dei ikkje så massive krav til lesemåte som ein roman gjer. Du kan lese dei hulter til bulter; rekkefølgen spelar inga rolle. Romanar og liknande må liksom lesast i eit strekk innan ei viss tid. Eigentleg er det underleg at dikt ikkje er meir populært når ein tenker på korleis mange slit med å prioritere lange, uavbrotne leseøkter (i alle fall dersom det ikkje dreier seg om spenningslitteratur).