Eg las for eit par år sidan eit essay av Joseph Brodsky der han – slik eg hugsar det – argumenterte for at poesilesarar først og fremst burde lese poesi på sitt eige morsmål, og mindre av gjendiktingar eller framandspråk. Det har inga hensikt å misunne andre morsmål, meinte han, for sjølv dei minste språk har gode poetar. Deretter ramsa han opp ein masse poetar på ulike europeiske språk, mellom anna svensk.

Og det er sant; det fins ein haug av gode poetar på norsk, og dei blir ikkje lest nok. Det er for øvrig ikkje slik at eg synest ein skal fnyse av gjendiktingar, som eg også har antyda tidlegare; det er viktig å kunne sjå den norske samtidspoesien i eit internasjonalt perspektiv. 

Det er imidlertid noko som av og til dreg meg mot engelskspråkleg poesi, og det er dei fantastiske ressursane, og tilgjengelegheita som språket er priviligert med. Til dømes har vi knapt eit einaste poesitidsskrift på norsk (la Granada er eit positivt tilskot), medan det på engelsk nærast ikkje fins tal på kor mange det er. Somme er jamvel gratis tilgjengelege på nett med lydopptak og artiklar. Her har Poetry Magazine, som drivest av Poetry Foundation ei nettutgåve med ein sjeldan kvalitet. Det burde nok også vore mogleg å kunne ha eit like flott nettmagasin om norsk poesi, med innlesingar og artiklar. Nasjonalbiblioteket sit til dømes på ein masse ressursar her allerede; det må berre formidlast på en attraktiv måte.